กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
ไอ้เฒ่าอมตะเหลยซานกว้าน
“ข้า สบายดีมาก”
เหลยซานกว้านโกรธจนเคราหงิกตาเหลือก เขาชี้สือโม่ฝานแล้วเค้นคำออกมาอย่างแข็งกระด้าง
บนหมู่เกาะนภาคราม มีกลิ่นอายหลายสายตรึงเหลยซานกว้านเอาไว้
กลิ่นอายเหล่านั้นล้วนเป็นผู้ที่อยู่ในไร้มรรคขั้นสามด่าน
สือโม่ฝานมองเขาพลางยิ้ม “เขาสบายดีมาก กินอะไรก็อร่อย ไม่ต้องลำบากให้ไอ้เฒ่าชั่วอย่างเจ้าคอยเป็นห่วงหรอก อย่างไรเสีย ข้าแก่จนกินดินไม่ลงแล้วเสียด้วยซ้ำ”
คำพูดเย้ยหยันเสียดสีทำให้เหลยซานกว้านอยากลงมือสังหารสือโม่ฝานเสียเดี๋ยวนี้
ทว่าเมื่อถูกกลิ่นอายตรึงไว้ เหลยซานกว้านก็ไม่อาจขยับตัวได้แม้แต่น้อย
“ความกล้าไม่น้อยเลยนี่”
“ใช่แล้ว”