เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่หรือ วันนี้พวกเจ้ามาคนหนึ่ง ข้าจะสังหารคนหนึ่ง
“อย่าขลาด ลงมือกับมันเสีย”
“ถูกต้อง เคออู่คืออัจฉริยะฟ้าประทานของชั้นเรียนสองของเรา เขาเพิ่งเข้าเรียนได้หนึ่งปี ก็ทะลวงถึงจอมสวรรค์น้อยระยะสมบูรณ์แล้ว แถมยังรวบรวมอัจฉริยะจากโลกต่าง ๆ ไว้มากมาย”
“ถูกต้อง เขาเพิ่งเข้าเรียนมาไม่นาน ต่อให้สังหารเขา คนที่อยู่เบื้องหลังเขาก็พูดอะไรไม่ได้”
รังแกกันเกินไปแล้ว ถึงกับด่าพวกเขารวมกันไปด้วย
ข้าคิดว่าข้าเป็นใครกัน
สีหน้าเคออู่ดูย่ำแย่ ตอนนี้เขาอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ส่วนสือโม่ฝานได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวว่า “อัจฉริยะฟ้าประทาน? อัจฉริยะ? หึ ๆ ในสายตาของเหล่าจื่อ พวกเราก็เป็นเพียงสิ่งนั้น”
เขาชูนิ้วก้อยลงไปทางพื้น จากนั้นจึงถ่มน้ำลายลงไป แล้วใช้เท้าบดขยี้อย่างแรง
“อ๊าก ข้าทนไม่ไหวแล้ว เคออู่ เจ้าเศษสวะขี้ขลาด มาสิ” พวกเขาเคยไปโลกใบเล็กยุคปัจจุบันมาบ้างและเรียนรู้ความรู้มาพอสมควร ย่อมไม่มีทางไม่เข้าใจว่านี่หมายถึงอะไร
เศษสวะในหมู่ไก่อ่อน เป็นเศษสวะชั้นต่ำสุดที่เพียงถ่มน้ำลายใส่ก็สามารถบดขยี้จนตายได้