เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
ศึกจอมสวรรค์สี่ทิศสามสิบสาม ข้านี่ได้รับเกียรติจริง ๆ
“เจ้าหนู จงมัดขาแล้วยอมจำนนเสีย”
ชั่วพริบตาที่สือโม่ฝานเฝ้าสังเกตตำแหน่งที่อีกฝ่ายปิดปาก ขาทั้งสองก็ขยับจุดของลูกแก้วเทพดวงดาว
เด็กหนุ่มผู้หนึ่งมีเลือดอาบทั่วร่าง บางแห่งเลือดเนื้อเปิดออกจนเห็นกระดูกแดงอย่างชัดเจน
เบื้องหลังเขาดูคล้ายมีบุรุษร่างใหญ่ผู้หนึ่งเป็นองครักษ์ กำลังไล่ตามเด็กหนุ่มเบื้องหน้าไม่ลดละ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเสียดาย
กลางอากาศมียานอวกาศสมบัติเวทลอยอยู่ เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มตรงมุมปากมองเยาวชนเบื้องล่างอย่างเย็นชา ด้านหลังของเขามีราชันเร้นลับผู้หนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่
เด็กหนุ่มยืนอยู่บนลูกแก้วเทพดวงดาวอย่างไม่ยินยอม ภูเขาใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นจากกาลเวลานับพันนับหมื่นปีตั้งตระหง่านอยู่ เขากล่าวว่า “ตระกูลหลงของเขาไม่มีความแค้นหรือความบาดหมางกับพวกเรา เหตุใดเล่า? เหตุใดพวกเราจึงต้องทำเช่นนี้?”
“ไม่มีความแค้นหรือความบาดหมาง? นายน้อยหลง หากจะโทษก็โทษพรสวรรค์ของข้าที่หวนคืนมาเถิด” องครักษ์ผู้นั้นมีพลังอำนาจระดับเซียนเร้นลับขั้นสาม