บทที่ 150 จากกันชั่วคราวหวานกว่าข้าวใหม่ปลามัน

บทที่ 150 จากกันชั่วคราวหวานกว่าข้าวใหม่ปลามัน

โบราณว่าไว้ว่าจากกันชั่วคราวหวานกว่าข้าวใหม่ปลามัน ช่างไม่ผิดจริง ๆ

ตลอดช่วงบ่าย ทั้งสองคนต่างขลุกอยู่ในห้อง ปิดประตูลั่นดาลไม่ยอมก้าวออกไปไหน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ทั้งคู่ถึงได้เสร็จสิ้นบทรักอันดูดดื่ม ซือชิวหนิงนอนซบอยู่ในอ้อมอกของสวี่เฉิงอัน สัมผัสถึงความอบอุ่นปลอดภัยจากแผงอกหนาของสามีตนเอง พลางทอดกายอย่างเกียจคร้านจนไม่อยากจะกระดิกนิ้วแม้แต่นิ้วเดียว

สวี่เฉิงอันเองก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่กอดเมียเด็กของเขาเอาไว้แน่น

ในยุคสมัยที่การสื่อสารล้าหลังอย่างยิ่ง แค่จะโทรศัพท์สักสายยังแสนยุ่งยาก การอยู่ห่างกันต้องพึ่งพาเพียงการเขียนจดหมายเพื่อติดต่อและรับรู้ความเป็นไปของอีกฝ่าย ทั้งสองจึงทะนุถนอมการพบกันในแต่ละครั้ง และเห็นคุณค่าของทุกนาทีทุกวินาทีที่ได้อยู่ร่วมกัน