ตอนที่ 172 อันดับหนึ่งระดับมณฑล

ผ่านไปอีกสองวัน อ่าวเซี่ยงหยางมีสภาพอากาศดีที่หาได้ยาก พระอาทิตย์ทอแสงอบอุ่นแขวนอยู่ทางทิศตะวันออก จี้จือเวยกำลังนั่งผึ่งแดดพลางแทะเมล็ดแตงอยู่ในลานบ้าน

หวงโต้วหมอบอยู่ข้างเท้าของเธอ หัวหนุนอยู่บนอุ้งเท้า หรี่ตาสัปหงก ทันใดนั้นใบหูก็กระดิกตั้งขึ้น พลางส่งเสียงครางหงิง ๆ ไปทางปากหมู่บ้านสองที

ตามติดมาด้วยเสียงเครื่องยนต์รถยนต์ที่ดังกึกก้องแว่วมาจากทางถนนในหมู่บ้านฝั่งกระโน้น ทั้งยังไม่ได้มีแค่คันเดียว

จำศีลฤดูหนาวมาเกือบสองเดือน ในหมู่บ้านแม้แต่พ่อค้าเร่ยังแทบไม่เห็น อยู่ดี ๆ มีรถยนต์นั่งแล่นเข้ามาถึงสองคัน เรื่องนี้จะธรรมดาได้อย่างไร

“โย่ว นี่ใครมากันล่ะเนี่ย”

“รถยนต์นั่ง มาจากสหกรณ์ประชาคม”

“คุณพระช่วย สองคันเชียว นี่มันเรื่องใหญ่ขนาดไหนกันเนี่ย”

จำศีลฤดูหนาวมานาน บรรดาป้า ๆ ลุง ๆ แห่งอ่าวเซี่ยงหยางต่างว่างจนคันไม้คันมือกันไปหมดแล้ว พอได้ยินความเคลื่อนไหว ต่างก็พากันแห่พรวดพราดออกมาจากลานบ้านของแต่ละครอบครัว ราวกับนัดหมายกันไว้พลางหลั่งไหลมุ่งหน้าไปทางถนนในหมู่บ้าน

จี้จือเวยเองก็นึกสนใจขึ้นมาเช่นกัน เธอวางเมล็ดแตงลงบนโต๊ะ บิดขี้เกียจหนึ่งที แล้วเดินทอดน่องตามไปร่วมวงสนุกด้วย