ตอนที่ 170 เกาเข่า

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่าง จี้จือเวยก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

นอกหน้าต่างมืดมิด ลมเหนือพัดกิ่งต้นพุทราดังเอี๊ยดอ๊าด หวงโต้วพลิกตัวในรังหมา เสียงกรนดังอู้อี้

ในผ้าห่มอุ่นสบาย หากเป็นเวลาปกติเธอคงนอนโอ้เอ้ต่อได้อีกครึ่งชั่วโมง แต่วันนี้ไม่ได้—วันแรกของการสอบเกาเข่า

เธอดีดตัวลุกขึ้นนั่งแบบปลาคาร์ปกระโดด ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังไก่ แต่ดวงตากลับเป็นประกายสว่างไสวราวกับจุดตะเกียง

ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จสรรพ ยังไม่ทันได้ถักเปียให้เรียบร้อย ประตูบ้านก็ถูกเคาะขึ้นมา

จี้จือเวยยกมุมปากขึ้น สวมรองเท้าบุฝ้ายแล้ววิ่งไปเปิดประตู

เฉิงเยี่ยนชวนยืนอยู่นอกประตู แสงตะวันยังไม่ปรากฏ เขาสวมเสื้อโค้ททหารสีเขียวตัวนั้น ปลายจมูกเย็นเยือกจนแดงเรื่อ ในมือถือห่อผ้าที่พองแน่นใบหนึ่ง

“เช้าขนาดนี้เลยหรือ” จี้จือเวยเบี่ยงตัวให้เขาเข้ามา

“ฉันทำอาหารเช้ามา กินตอนร้อน ๆ เถอะ” เขายกห่อผ้าในมือขึ้น