ตอนที่ 163 กลับเข้าหน่วย? เกาเข่า?

พอเข้าเดือนพฤษภาคม ต้นกล้าข้าวสาลีแห่งอ่าวเซี่ยงหยางก็พุ่งสูงขึ้นมาถึงหน้าแข้ง เขียวชอุ่มไปทั่วผืน ยามสายลมพัดผ่าน ราวกับปูพรมที่ลมหายใจได้ผืนหนึ่งลงบนผืนแผ่นดิน

ต้นพุทราในลานบ้านผลิพวงดอกสีเหลืองเล็กละเอียด ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยฟุ้ง หวงโต้วหมอบอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ หางกระดิกปัดยุงไปมาอย่างเกียจคร้าน

จี้จือเวยนับวันเวลาแล้ว ครั้งนี้ที่เฉิงเยี่ยนชวนออกไป นับเป็นวันที่แปดแล้ว

ขณะกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น ประตูบ้านก็มีคนผลักเปิดออกจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

หวงโต้วลุกพรวดขึ้นมาทันใด ส่ายหางเร็วจี๋จนกลายเป็นพัดลม โผกระโจนไปยังหน้าประตูอย่างเริงร่า

จี้จือเวยเงยหน้าขึ้น ก็มองเห็นเฉิงเยี่ยนชวนยืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน บนไหล่สะพายห่อผ้าเก่าใบหนึ่งเฉียงไว้ ดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ปลายขากางเกงยังเปื้อนโคลน

“กลับมาแล้วเหรอ” เธอวางกะละมังลง เส้นประสาทในใจที่ตึงเปรี๊ยะมาตลอดแปดวันพลันผ่อนคลายลงทันที