ตอนที่ 162 ปี 1977

กาลเวลานี่ ช่างผ่านไปไวจนไม่ทันได้เอ่ยถึงจริง ๆ

วันเวลาไหลผ่านไปราวกับสายน้ำใต้ฝ่าเท้า ไร้สุ้มเสียง และรุดหน้าไปอย่างเร่งรีบ

จี้จือเวยรู้สึกอยู่เสมอว่าเมื่อวานยังนั่งแทะเมล็ดแตงคุยเล่นกับพวกป้า ๆ ใต้ต้นหวงไหวโบราณตรงปากหมู่บ้านอยู่เลย แต่พอเงยหน้าขึ้นมา เดือนหนึ่งของปี 1976 ยังไม่ทันจางหาย พริบตาเดียวก็ย่างเข้าสู่ปลายวสันต์ของปี 1977 เสียแล้ว

เวลาตลอดทั้งปี ถูกวันเวลาค่อย ๆ บดขยี้ผ่านพ้นไปทีละหนึ่งชุ่น ในวัฏจักรของการไถพรวนฤดูใบไม้ผลิ พรวนดินฤดูร้อน การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง และจำศีลฤดูหนาวเช่นนี้เอง

ผู้คนและเรื่องราวในอ่าวเซี่ยงหยาง เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นมากมายอย่างเงียบเชียบ

จี้จือเวยยังคงอาศัยอยู่ในลานบ้านเล็กอิฐเขียว ลานบ้านได้รับการจัดเก็บบริหารจัดการจากเธอจนเรียบร้อยสะอาดตากว่าปีกลาย