ตอนที่ 159 กลับถึงอ่าวเซี่ยงหยาง

รถไฟส่งเสียงกึกกักวิ่งขึ้นเหนือไปตลอดทาง อุณหภูมิลดฮวบลงเป็นช่วง ๆ

ขณะที่ออกจากนครเซี่ยงไฮ้ยังคงมีความชุ่มชื้นอบอุ่นของเจียงหนาน ยิ่งมุ่งขึ้นเหนือมากเท่าไร ไอสีขาวบนแก้วหน้าต่างก็ยิ่งหนาขึ้นเท่านั้น

พอผ่านด่านซานไห่กวนไปแล้ว สีเขียวขจีเพียงน้อยนิดนอกหน้าต่างรถก็หายวับไปนานแล้ว ภาพที่ปรากฏสู่สายตามีเพียงทุ่งหิมะอันความเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตา ขาวโพลนจนแสบตา

จี้จือเวยหดตัวอยู่บนที่นั่ง ดึงปกเสื้อคลุมบุฝ้ายให้กระชับแน่นขึ้นอีกหน่อย จมูกสูดหายใจฟุดฟิด — ไอหนาวแห้งเหน็บหนาวของภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่ไม่ได้สัมผัสมานานระลอกนั้น แม้จะคั่นด้วยกระจกหน้าต่างก็ยังคงได้กลิ่น

“ถึงแล้ว ๆ! ในที่สุดก็ถึงเสียที!” เฉินเสวี่ยเหมยเกาะหน้าต่างพลางถูมือไปมา ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ

รถไฟเข้าเทียบสถานี หวูดส่งเสียงหวีดก้องยาวหนึ่งครั้ง แล้วจอดเทียบอย่างมั่นคง

บนชานชาลาเสียงผู้คนจอแจเซ็งแซ่ ล้วนสวมเสื้อคลุมหนังแกะกับหมวกหนังสุนัขกันทั้งสิ้น ทั้งคนที่แบกสัมภาระ คนที่อุ้มเด็ก เบียดเสียดกันอย่างครึกครื้นเป็นกลุ่มก้อน