ตอนที่ 107 ต้องหักแต้มแรงงาน

ย่าหลี่มองเงาร่างของหลินซิ่วซิ่วที่วิ่งไกลออกไป โมโหจนกระทุ้งจอบในมือลงพื้น โคลนกระเด็นขึ้นมาสูงลิบ

“งานนี้ฉันทำไม่ไหวแล้ว!” เธอโบกมือให้จ้าวเสี่ยวเหลียนกับซุนเฉี่ยวอวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ “พวกเธอทำไปก่อน ฉันจะไปหาหัวหน้ากองการผลิต!”

พูดจบก็ไม่รอให้ใครขานรับ ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปทางคันนาฝั่งโน้น ฝีเท้าทั้งรีบร้อนทั้งว่องไว ร่างเตี้ยท้วมพกพาเอาโทสะที่กดไม่อยู่ ราวกับแม่ไก่ที่ถูกแหย่จนขนพอง

จ้าวเถี่ยจู้กำลังปรึกษาเรื่องใส่ปุ๋ยเพิ่มในอีกไม่กี่วันข้างหน้ากับชาวนารุ่นเก่าสองสามคนอยู่ในแปลงข้าวฟ่าง ย่าหลี่ก้าวยาว ๆ เดินเข้ามา ยังไม่ทันถึงตรงหน้าก็แผดเสียงขึ้นมาก่อนแล้ว “จ้าวเถี่ยจู้! ออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้!”

กล้องยาสูบในมือของจ้าวเถี่ยจู้สั่นเทา เกือบจะลวกปากเข้าให้

เขาลุกขึ้นยืนตบฝุ่นบนกางเกง พอเห็นใบหน้าดำคล้ำอมแดงของย่าหลี่ ในใจก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่งแล้ว

“เป็นอะไรไปอีกล่ะ”

“ยังจะถามอีกว่าเป็นอะไรไป?!”