ตอนที่ 106 จี้จือเวยถูกโฮกใส่

ขณะที่หลินซิ่วซิ่วกลับมาถึงที่พักเยาวชนปัญญาชน ทั้งตัวเธอราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากบ่อโคลน

ชายกระโปรงเปรอะเปื้อนโคลนเต็มไปหมด รองเท้าหนังส้นเตี้ยมองไม่ออกสภาพเดิมอีกต่อไปแล้ว เส้นผมเปียกชุ่มด้วยหยาดเหงื่อ แนบติดขมับ บนใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบดำสลับขาว ขอบตายังคงแดงก่ำ

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู เธอก็นั่งยอง ๆ ลงที่มุมห้อง รื้อเอาผ้าขี้ริ้วแห้งผืนหนึ่งออกมาจากหีบ แล้วเช็ดรองเท้าหนังส้นเตี้ยคู่นั้นอย่างสุดชีวิต

คราบโคลนแห้งกรังไปหมดแล้ว ฝังแน่นอยู่ในรอยริ้วบนผิวหนัง ไม่ว่าจะเช็ดอย่างไรก็เช็ดไม่ออก

ยิ่งเช็ดยิ่งออกแรงขัด ข้อนิ้วมือถูจนขาวซีด รองเท้าหนังยังไม่ทันเช็ดจนสะอาด กลับขัดผิวหนังจนเป็นขุยขึ้นมาหลายรอย

“นี่มันที่ซอมซ่ออะไรกัน...” เธอสบถออกมาประโยคหนึ่ง ขอบตาก็แดงรื้นขึ้นมาอีกครั้ง

อาหารกลางวันคือโจ๊กข้าวโพดกินคู่กับผักดองเค็ม ข้าวต้มข้นเหลวกว่าเมื่อวาน ผักดองเค็มนอกจากเค็มแล้วก็ไม่มีรสชาติอื่นเลย

หลินซิ่วซิ่วถือชาม ใช้ตะเกียบคีบผักดองเค็มเข้าปากคำหนึ่ง เคี้ยวสองที น้ำตาก็คลอเบ้า แต่จำใจกลืนมันลงไป

แดดช่วงบ่ายแรงจัดยิ่งกว่าช่วงเช้า