ตอนที่ 95 หลิวซู่เฟิ่งตั้งครรภ์

ฝนเดือนเจ็ดนึกจะตกก็ตก เสียงซ่า ๆ สาดรดผืนดินดำจนเปียกชุ่ม เพียงพริบตาก็กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง

จี้จือเวยรำคาญสภาพอากาศแบบนี้ที่สุด ทั้งอบอ้าวทั้งชื้นแฉะ เสื้อผ้าซักไว้สามวันก็ยังไม่แห้ง ในอากาศแทบจะบิดออกมาเป็นน้ำได้

ทว่าหลังผ่านพายุฝนกระหน่ำไปหลายระลอก ดินในหุบเขาถูกน้ำฝนแช่จนร่วนซุยชุ่มชื้น ใต้ป่าไม้มีเห็ดสารพัดชนิดผุดขึ้นมาราวกับหน่อไม้หลังฝน ผุดขึ้นมาไม่หยุด ทั่วทั้งขุนเขาลอยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดชุ่มชื้นของพืชพรรณ

พืชผลในไร่นาเติบโตงอกงามน่าชื่นใจ งานในแปลงนาไม่ทรมานคนเหมือนช่วงเร่งเก็บเกี่ยว มีวันหยุดเวียนมาถึงอยู่เรื่อย ๆ

วันนี้จี้จือเวยเพิ่งกินข้าวเช้าเสร็จ นอกประตูบ้านก็มีเสียงกระดิ่งอันคุ้นเคยของบุรุษไปรษณีย์ดังขึ้น กริ๊ง ๆ ดังจากไกลมาใกล้ตลอดทาง

“จี้จือเวย มีพัสดุของคุณ!”

จี้จือเวยได้ยินเสียงร้องเรียกก็สาวเท้าก้าวเร็วไปผลักประตูบ้านเปิดออก

เบาะหลังด้วยตัวเองจักรยานคานสูงของบุรุษไปรษณีย์มัดห่อพัสดุตุงแน่นไว้ห่อหนึ่ง