กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฉิงเยี่ยนชวนเดินมาส่งจี้จือเวยถึงหน้าประตูบ้านลานบ้านเล็กอิฐเขียว จี้จือเวยหันกลับไปมองเขา “วันนี้ลำบากนายแล้วนะ”
“ไม่ลำบากหรอก นี่เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”
เฉิงเยี่ยนชวนยืนอยู่ใต้แสงจันทร์นอกประตู รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย น้ำเสียงราบเรียบ “พี่ใหญ่นายคนใช้ได้เลย ใส่ใจนายจริง ๆ”
“แน่นอนอยู่แล้ว นี่พี่ใหญ่แท้ ๆ ของฉันเชียวนะ” จี้จือเวยพิงกรอบประตู เอียงคอมองเขา “นายตื่นเต้นไหม”
“นิดหน่อย” เฉิงเยี่ยนชวนยอมรับตามตรง
จี้จือเวยอดหัวเราะไม่ได้ “ฉันนึกว่านายจะไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินเสียอีก”
“เรื่องที่ควรกลัวก็ยังต้องกลัวอยู่ดี” เฉิงเยี่ยนชวนยิ้มออกมาบาง ๆ
“คืนนี้พักผ่อนให้สบายเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะรีบมาแต่เช้า”
“ได้”
วันรุ่งขึ้น จี้จือเวยไม่ได้นอนขี้เซา ล็อกประตูบ้านเสร็จก็เลี้ยวไปที่หน้าประตูบ้านบ้านดินดิบของเฉิงเยี่ยนชวน ปล่องไฟห้องครัวมีควันสีขาวลอยเอื่อย ๆ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของต้นหอมซอยกับน้ำมันร้อน