เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จี้จือเวยเพิ่งจะมารู้สึกตัวหลังจากผ่านไปหลายวันว่า ช่วงนี้เฉิงเยี่ยนชวนค่อนข้างยุ่ง
พูดให้ถูกต้องคือ ยุ่งมากจริง ๆ
ตอนเริ่มงานยังพอทำเนา ทั้งสองถูกแบ่งให้อยู่ในแปลงนาที่ติดกัน ยามยืดเอวขึ้นเช็ดเหงื่อเป็นครั้งคราวก็สามารถสบตากันได้โดยมีร่องคันดินคั่นกลาง เขาพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย เธอส่งยิ้มตาหยีให้เขา จากนั้นต่างฝ่ายต่างก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป
แต่พอเลิกงาน เฉิงเยี่ยนชวนก็ราวกับถูกกดปุ่มเร่งความเร็ว วางจอบลง ทักทายบอกหัวหน้ากองการผลิตคำหนึ่งแล้วก็จากไป มุ่งหน้าไปทางทิศสหกรณ์ประชาคม ฝีเท้ารวดเร็วกว่ายามปกติอยู่สามส่วน
วันแรกจี้จือเวยไม่ได้ใส่ใจ วันที่สองเธอเลิกคิ้วขึ้น พอถึงวันที่สามตอนที่เธอนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูห้องครัวแทะแตงกวา ก็มองไปยังทิศทางบ้านดินดิบของเฉิงเยี่ยนชวนพลางเคี้ยวไปสองคำอย่างครุ่นคิด
เธอไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง
สถานะของเฉิงเยี่ยนชวนตั้งเด่นอยู่ตรงนั้น เรื่องที่เขายุ่งส่วนใหญ่น่าจะเกี่ยวข้องกับภารกิจของเขา
สิ่งที่เขาพูดได้ย่อมพูดออกมาเอง สิ่งที่พูดไม่ได้ ถามไปก็มีแต่จะทำให้เขาลำบากใจ