ตอนที่ 47 คำขอของเซี่ยซูฉิน

มื้อเที่ยงวันกินกันค่อนข้างเรียบง่าย เฉิงเยี่ยนชวนยังคงล้างถ้วยชามและเก็บกวาดจนสะอาดหมดจดตามเคย จี้จือเวยแทบจะเคยชินเป็นเรื่องปกติแล้ว

เธอแอบให้คะแนนเต็มในใจกับ “ยอดนักล้างจาน” ท่านนี้เงียบ ๆ จากนั้นก็หยิบแยมซานจาจากบนเตาไฟมาหนึ่งโหล คิดดูครู่หนึ่ง แล้วหยิบสาลี่กระป๋องกับแยมผลซานติงจื่อมาอีกอย่างละโหล ก่อนจะแยกใส่ลงในถุงผ้าตามลำดับ

“สองโหลนี้ให้คุณ”

เฉิงเยี่ยนชวนมองดูถุงผ้าที่ใส่ไว้สองโหลนั้น มุมปากยกยิ้มจนกดไม่อยู่ “งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ”

“ฉันจะไปดูซูฉินหน่อย คุณไปไหม”

“ไปสิ”

การไปดูเซี่ยซูฉินสำหรับเขานั้นเป็นเรื่องรอง ได้ร่วมทำอะไรเคียงข้างจี้จือเวยต่างหากที่ทำให้เขาเบิกบานใจ

เฉิงเยี่ยนชวนรับถุงผ้าอีกใบที่หนักอึ้งในมือเธอมา ท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับรับสิ่งของของตัวเอง

จี้จือเวยเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร แต่รอยยิ้มตรงมุมปากนั้นกดอย่างไรก็ไม่ลง

ล็อคประตูบ้านเรียบร้อย หวงโต้วก็วิ่งนำหน้าเปิดทาง ทั้งสองคนเดินทอดน่องตามหลังอย่างเอื่อยเฉื่อย