กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ไอ้หยาคุณพระช่วย! ได้ยินกันหรือยัง ซุนเจี้ยนหมิงเมื่อคืนนี้คิดจะฆ่าคนอยู่ริมแม่น้ำแน่ะ!”
“ฆ่าคนเหรอ ซุนเจี้ยนหมิงเนี่ยนะ เขาบ้าไปแล้วหรือไง”
“อะไรนะ อ่าวเซี่ยงหยางของพวกเราอยู่กันมารุ่นสู่รุ่นตั้งกี่ปี เคยมีคดีเอาชีวิตคนแบบนี้ที่ไหนกัน!”
“จะฆ่าใครกันน่ะ” ป้าอ้วนถืออ่างล้างหน้าพุ่งพรวดออกมาจากในบ้าน น้ำหกเรี่ยราดเต็มพื้นก็ยังไม่สนใจจะเช็ด
“เยาวชนปัญญาชนเหอน่ะสิ!”
“ได้ยินว่ากดเยาวชนปัญญาชนเหอลงไปในแม่น้ำ ฤดูหนาวแท้ ๆ น้ำในแม่น้ำกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งหมดแล้ว!”
“แล้วเยาวชนปัญญาชนเหอล่ะ”
“ส่งไปโรงพยาบาลสหกรณ์ประชาคมแล้ว หัวแตกเป็นแผลเหวอะ เลือดไหลออกไปตั้งเยอะ”
ข่าวคราวแพร่สะพัดไปทั่วทั้งกองการผลิตอ่าวเซี่ยงหยางอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ตั้งแต่หญิงชราวัยแปดสิบปีไปจนถึงเด็กเลี้ยงวัววัยเจ็ดแปดขวบต่างก็รู้เรื่องกันหมด
คาดว่าช้ากว่านี้อีกหน่อยก็คงลือไปถึงกองการผลิตอื่นแล้ว