ตอนที่ 30 ซุนเจี้ยนหมิง

สายฝนอันเหน็บหนาวโปรยปรายลงมาหลายระลอก ลมเหนือพัดกรรโชกแรงขึ้นทุกวัน

หญ้าป่าริมคันนาแห้งเหี่ยวเหลืองกรอบเป็นหย่อม ๆ ความหนาวเหน็บของอ่าวเซี่ยงหยางกดทับลงมาอย่างแท้จริงแล้ว

งานเกษตรในไร่นาลดลงไปเกินครึ่ง ทว่าฟืนสำหรับผ่านฤดูหนาวต้องเตรียมไว้ให้พร้อม ทุกครัวเรือนต่างพากันขึ้นเขาไปเก็บกิ่งไม้แห้งและท่อนไม้แห้ง มิฉะนั้นเมื่อถึงช่วงหนาวจัด เตาไฟก็คงเผาไหม้ให้ความอบอุ่นไม่ได้

เที่ยงวันนั้นหลังกินข้าวเสร็จ เฉินเสวี่ยเหมยพกมีดผ่าฟืนมาหนึ่งเล่ม วิ่งกระปรี้กระเปร่ามาหาจี้จือเวยที่ลานบ้านเล็กอิฐเขียว

“จือเวย อาศัยช่วงที่วันนี้แดดอบอุ่น พวกเราขึ้นเขาไปเก็บฟืนกันเถอะ ผ่าเก็บไว้มากหน่อย หน้าหนาวจะได้ไม่ลำบาก แล้วค่อยดูว่ามีพุทราป่าเปรี้ยวร่วงอยู่บ้างไหม ตากแห้งแล้วเอาไว้ชงน้ำดื่มตอนฤดูหนาว”

“ได้ เธอรอฉันเดี๋ยวนะ” เธอกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าฝ้ายตัวเก่าเนื้อหนา แล้วเหน็บมีดผ่าฟืนไว้ด้านหลังเอว แบกตะกร้าไม้ไผ่ ล็อกประตูบ้านให้เรียบร้อย แล้วเดินตามเฉินเสวี่ยเหมยมุ่งหน้าไปทางหลังเขา

หวงโต้วตอนนี้ตัวโตกำยำ วิ่งนำหน้าเปิดทางให้