ตอนที่ 19 เหอลี่เจวียนผู้ใจป้ำ

วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดพักผ่อนที่หาได้ยาก ไม่ต้องเริ่มงาน ทั่วทั้งกองการผลิตอ่าวเซี่ยงหยางจึงอบอวลไปด้วยความรู้สึกผ่อนคลายอันเกียจคร้าน

จี้จือเวยได้นอนตื่นเองตามธรรมชาติอย่างที่หาได้ยาก แสงแดดส่องผ่านซี่หน้าต่างลงมา วาดเป็นช่องสี่เหลี่ยมสว่างจ้าอยู่บนพื้นอิฐเขียว

ในลานบ้านมีเสียงหวงโต้ววิ่งไล่กวดลูกเจี๊ยบ เสียงร้องเจี๊ยบ ๆ ของไก่กับเสียงเห่าเบา ๆ ของหวงโต้วปนเปกัน ครึกครื้นราวกับเปิดสวนสัตว์ขนาดย่อม

เธอรื้อเอาชุดกระโปรงลายดอกสีฟ้าอ่อนออกมาจากหีบไม้ ลายดอกไม้เล็ก ทรงเข้ารูป คอเสื้อผูกสายเส้นเล็ก แม้แบบจะไม่นับว่าทันสมัย แต่พอเธอสวมแล้วช่วงเอวคอดรับพอดี ขับเน้นให้ดูทั้งขาวทั้งจิตวิญญาณ

จับคู่กับรองเท้าหนังส้นเตี้ยสีเบจที่ขัดจนขึ้นเงาวับ นั่งส่องกระจกถักเปียถักเกลียวสองข้างอย่างประณีต ปลายผมผูกริบบิ้นผ้าไหมเส้นเล็กสีน้ำเงินเข้มสองเส้น

คนทั้งร่างสลับจาก “หญิงสาวบ้านไร่เรียบง่าย” กลับเป็น “กุลสตรีในเมืองผู้อ่อนหวานมีเสน่ห์” ในชั่วพริบตา

ช่วงเวลาที่ลงชนบทนี้เธอดื่มน้ำพุวิญญาณทุกวัน แม้ต้องทำงานตากแดดกรำแดดทุกวันทว่าผิวยังคงขาวกระจ่างใส คิ้วตาแลดูสะอาดสะอ้านผ่อนคลาย