เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 - หมากตาท้ายของเซี่ยชางหมิง
"ขอยืมกระบี่ของเจ้าหน่อย" หนิงซิวหยวนกล่าวกับฉีเทียน
ฉีเทียนไม่กล้าชักช้า รีบส่งกระบี่ให้ทันที
จากนั้น หนิงซิวหยวนก็ถือกระบี่ เดินเข้าไปใกล้ป้ายหินที่แตกหัก เตรียมจะเติมเต็มข้อความที่ขาดหายไป
และในวินาทีนั้นเอง เซียวขู่โหลวที่กำลังจดจ่ออยู่กับการทำความเข้าใจคัมภีร์กระบี่ที่แตกหัก ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา ตวาดลั่น "พวกเจ้าเป็นใครมาจากไหน คิดจะทำอะไรกับป้ายหินกระบี่นี้"
ฉีเทียนเห็นดังนั้น จึงรีบอธิบาย "ศิษย์พี่สี่ ข้าคือฉีเทียนไง อ้อ ใช่ ข้าเข้าสำนักทีหลังท่าน ท่านคงไม่รู้จักข้า นี่คือศิษย์พี่ใหญ่คนใหม่ ข้าพาเขามาเดินดูรอบๆ"
เซียวขู่โหลวฟังแล้ว เพียงแค่ปรายตามองทั้งสองคน จากนั้นก็กล่าวเตือน "ข้าไม่สนหรอกว่าเป็นศิษย์พี่ลำดับที่เท่าไหร่ ที่นี่คือป่าป้ายหินกระบี่ เป็นสถานที่สำคัญของสำนัก คนนอกห้ามเข้า! ในเมื่อตอนนั้นเจ้าสำนักอนุญาตให้ข้ามาฝึกตนที่นี่ ข้าก็มีหน้าที่ปกป้องสถานที่แห่งนี้ ข้อความบนป้ายหินตรงหน้า เป็นสิ่งที่ปรมาจารย์ทิ้งไว้ พวกเจ้ามองดูอยู่ห่างๆ ก็พอ ห้ามมีความคิดเพ้อเจ้อเป็นอันขาด"