เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6 - เยี่ยชิงโหวบนภูเขาถัวเยวี่ย
เขานับว่ามองออกแล้ว ตั้งแต่หนิงซิวหยวนก้าวเข้าประตูภูเขามาจนถึงบัดนี้
ทั้งการขึ้นแท่นกระบี่ทดสอบใจแล้วก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดรวดเดียว การเข้าไปในสุสานกระบี่แล้วทำให้ปราณกระบี่สามพันสายส่งเสียงกังวานพร้อมกัน อีกทั้งยังใช้เพียงกระบี่ไม้เล่มหนึ่งฟันกระบี่วิเศษในสุสานจนหักสะบั้น ชัดเจนว่าไม่มีพลังฝึกตนแม้แต่น้อย ทว่ากลับโบยตีศิษย์พี่ใหญ่จนไม่มีทางสู้และยินยอมสละตำแหน่งให้
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนไม่ใช่สิ่งที่ปุถุชนคนธรรมดาจะทำได้ ต่อให้เป็นเจ้าสำนักก็ไม่อาจทำได้เช่นกัน
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาก็เดินตัวสั่นเทาเข้าไปหา ตัดสินใจว่าจะบอกเรื่องหนึ่งแก่เนี่ยเจา
"ศิษย์ ศิษย์พี่ใหญ่"
"โปรดเรียกข้าว่าศิษย์พี่รอง!" เนี่ยเจารีบเอ่ยแก้คำเรียกขานทันที
"เอ่อ ศิษย์พี่รอง ท่านคงยังไม่รู้กระมังว่าศิษย์พี่ใหญ่เข้าสำนักมาได้อย่างไร"
"ขบขัน ข้ารู้แล้ว เดินผ่าน แท่นกระบี่ทดสอบใจ เข้ามาอย่างไรเล่า แท่นกระบี่หนึ่งร้อยแปดขั้นก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดรวดเดียว ข้าเห็นกับตาตัวเอง ไม่มีทางผิดพลาด" ฉีเทียนฉีกยิ้มกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เขาคิดว่าตนเองคือผู้ที่ได้เห็นตำนานด้วยตาตนเอง
เพียะ!