เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง ฉันพยุงพี่สะใภ้อู๋ไม่ไหวแล้ว พี่ช่วยหน่อยได้ไหม”
ซือหงอิงย่อตัวลงกึ่งพยุงยายอู๋ พลางแสร้งทำเป็นฟังการยั่วยุของซือเจาเจาไม่ออก แล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการวิงวอน
ซือเจาเจาเหลือบมองประกายโทสะและความเคียดแค้นชิงชังที่แทบจะเอ่อล้นออกมาจากก้นบึ้งดวงตาของซือหงอิง เธอล้วงกระเป๋าเสื้อทั้งสองข้าง แล้วเอ่ยปากปฏิเสธอย่างไม่ใส่ใจอีกครั้ง
“ไม่ได้!” น่ารำคาญไอ้พวกสวะที่ไม่รู้ประสีประสาพวกนี้จริง ๆ เชียว!
ซือหงอิงฝืนดึงรอยยิ้มแข็งค้างขึ้นมาอย่างยากเย็น แสร้งทำเป็นสงสัยไม่เข้าใจแล้วเอ่ยถาม “ทำไมล่ะ”
ซือเจาเจาขี้เกียจจะอธิบายซ้ำกับพวกที่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง จึงเพียงชี้ไปที่ยายอู๋แล้วเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางสงสัยไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
“ซือหงอิง ยายแก่นี่อายุก็ป่านนี้จนแทบจะลงโลงอยู่แล้ว ทำไมเธอถึงเรียกเธอว่าพี่สะใภ้อู๋ล่ะ หรือว่าเธอเป็นคนรุ่นเดียวกับซือต้าจ้วงพ่อของเธอกัน”
ใกล้ลงโลงงั้นหรือ ยายอู๋ที่โดนคำสาปแช่งอีกครั้งโกรธจนทนไม่ไหว หยิกซือหงอิงอย่างแรงไปทีหนึ่ง เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็แซ่ซือเหมือนกับซือเจาเจา สมควรต้องรับเคราะห์แทนซือเจาเจาแล้ว!