เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ลุงใหญ่ไม่มีทางมีปัญหาอย่างแน่นอน!”
หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ซูเถาจือก็ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างหนักแน่นอีกครั้ง
เมื่อเห็นแม่แท้ ๆ ของตนมั่นใจเช่นนี้ ซือเจาเจาจึงอดเลิกคิ้วขึ้นเบา ๆ ไม่ได้ แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น:
“ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ?”
ดูเหมือนซูเถาจือจะนึกถึงเรื่องอะไรกันได้ จึงถอนหายใจเบา ๆ ออกมา:
“แม่ของเธอน่ะ ความจริงไม่ใช่คนหมู่บ้านตระกูลซู และยิ่งไม่ใช่คนตระกูลซูด้วย แต่เป็นเด็กกำพร้าในกลุ่มคนที่หนีภัยแล้งมา
เพราะกินจุ บนเส้นทางหนีภัยแล้งจึงไม่มีครอบครัวไหนยอมรับอุปการะฉันเลยสักคน
ก็เป็นลุงใหญ่ที่ทนดูไม่ได้ เก็บฉันกลับมาที่หมู่บ้านตระกูลซู ซ้ำยังกุสถานะสายเลือดสายรองของตระกูลซูขึ้นมาให้ฉัน ทำให้ฉันมีชีวิตรอดต่อไปได้ในหมู่บ้านตระกูลซู
ลุงใหญ่นึกว่าตอนนั้นฉันยังเด็กคงจำเรื่องนี้ไม่ได้ แต่ความจริงฉันเริ่มจำความได้ตั้งแต่เด็กมากแล้ว จำได้อย่างชัดเจนว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้าจริง ๆ
อย่าเห็นว่าตาลุงของเธอหน้าตาดูทั้งดำทั้งดุเชียว แต่ใจเขานุ่มนิ่มมากนะ