กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ”
เมื่อเห็นผู้อาวุโสหานเอ่ยแย้งขึ้นมาโดยจิตสำนึก ซือเจาเจาจึงอดไม่ได้ที่จะถามกลับด้วยความสงสัย
ผู้อาวุโสหานขยับมุมปาก ในที่สุดก็เอ่ยอธิบายอย่างยากลำบาก:
“ตระกูลหานของเรากับตระกูลจ้าวสนิทกันมาหลายชั่วอายุคน ความสัมพันธ์ดีเลิศ!
อีกอย่าง ฉันเคยเห็นเด็กของตระกูลเว่ยแล้ว เขาหน้าตาไม่เหมือนเสี่ยวจิ่วเลยสักนิด!”
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของผู้อาวุโสหานที่ไม่เหมือนพูดโกหก ซือเจาเจาจึงอดประหลาดใจไม่ได้ สีหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง:
“ฉันหมายถึงตระกูลเว่ยของเว่ยจ้าวกงนะ?”
“ฉันก็หมายถึงเขาเหมือนกัน”
“...” ชิ นี่มันน้ำเน่าสิ้นดีเลย!
เมื่อเห็นสีหน้าเช่นนี้ของซือเจาเจา ผู้อาวุโสหานจะไม่เข้าใจได้อย่างไร สีหน้าพลันขาวซีดลงในชั่วพริบตา ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าขมขื่น: