ตอนที่ 130 มิสู้เธอมากราบฉันเป็นอาจารย์เลยดีกว่าไหมล่ะ?

เขตบ้านพักครอบครัวมหาวิทยาลัยเจียวทงเซี่ยงไฮ้

“พูดมาเถอะ อยู่ดี ๆ ทำไมจู่ ๆ นายถึงได้วิ่งโร่กลับมานครเซี่ยงไฮ้ได้ล่ะ”

จางซิงปังตีหน้าขรึมพลางดุว่าโหลวชีโต้วไปพลาง มือก็คอยรื้อค้นของขวัญที่โหลวชีโต้วหิ้วมาด้วยไปพลาง

ชิ ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ในที่สุดเขาก็ได้เห็นศิษย์ทรยศคนนี้หิ้วของขวัญมาให้ด้วยตัวเองเสียที เขาที่เป็นอาจารย์มันง่ายดายนักหรือไง

ความจริงแล้ว เขาก็ไม่ได้ขาดแคลนของขวัญแค่นี้หรอก เพียงแต่ลูกศิษย์คนอื่นมาหาที่บ้าน ไม่มากก็น้อยย่อมต้องมีของขวัญติดไม้ติดมือมาบ้าง มีแต่เจ้าทึ่มโหลวชีโต้วคนนี้นี่แหละที่นอกจากไม่เคยนำของขวัญมาด้วยแล้ว ซ้ำร้ายยังกลับตาลปัตรจะเอาของอร่อย ๆ กลับไปอีก ช่างหน้าหนาเกินไปแล้วจริง ๆ!

อีกอย่าง ไม่ว่าจะอยู่ในแวดวงไหน ต่อให้เป็นแวดวงวิชาการ ไม่มากก็น้อยก็ยังต้องเข้าใจมารยาทการเข้าสังคมอยู่บ้าง ทว่าหมอนี่กลับไม่เคยชายตามองเลยแม้แต่น้อย เอาแต่คิดว่าคนอื่นล้วนเป็นพวกหัวโบราณไร้ความสามารถ ถึงได้จำเป็นต้องอาศัยมารยาทการเข้าสังคมมาเกาะแข้งเกาะขาประจบประแจง