ตอนที่ 67 ถ้าพูดถึงเรื่องหน้าด้านล่ะก็ ยังคงต้องยกให้พี่เซียวจริง ๆ!

โรงพยาบาลเหลียนเหอ แผนกอายุรกรรม

หมอชราผู้สวมเสื้อกาวน์สีขาวแซ่เกา บนศีรษะล้านเป็นวงกว้าง ดูท่าทางเก่งกาจมากทีเดียว

ข้างกายหมอชรามีหมอรุ่นเยาว์สองคนคอยติดตาม ด้านหนึ่งคอยช่วยงานหมอชราอย่างขะมักเขม้น อีกด้านหนึ่งก็จดบันทึกอย่างตั้งอกตั้งใจ

หมอชราดูผลการวินิจฉัยของซือเจาเจาจากโรงพยาบาลประจำเมืองฮาร์บินแล้ว คิดดูครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม

“แม่หนู คนในครอบครัวของเธอมีปัญหาเรื่องหัวใจพวกนี้บ้างไหม”

“ไม่รู้ค่ะ ฉันถูกลักพาตัวมาขาย”

เมื่อเห็นขอบตาของซือเจาเจาแดงระเรื่อ สีหน้าหม่นหมอง ทั้งยังดูผลการวินิจฉัยจากโรงพยาบาลประจำเมืองฮาร์บินเรื่องภาวะทุพโภชนาการเรื้อรังของเธอแล้ว หมอชราจึงถอนหายใจยาว ผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนโยนลงแล้วเอ่ยปลอบ

“แม่หนู อย่ากังวลไปเลย โดยทั่วไปหากมีชีวิตรอดพ้นสิบขวบมาได้ ปัญหาก็ไม่นับว่าหนักหนาอะไร

แต่เพื่อความปลอดภัย ทางที่ดีควรตรวจเลือดและตรวจเอกซเรย์สักหน่อย

ทางนี้ไปจ่ายเงินทำเรื่องตรวจก่อนเถอะ ฉันเขียนกำกับกรณีเร่งด่วนด้วยลายมือให้แล้ว อีกประเดี๋ยวคงถึงคิวเธอ”