ตอนที่ 22 ตาแก่ตัวเหม็นที่เหลืออีกสองคนควรขึ้นเขียงได้แล้ว!

“ฉันน่ะมีความรู้สึกไวต่อกลิ่นเป็นพิเศษมาตั้งแต่เด็กแล้ว ของที่ได้รับมาในคืนวันนั้นติดกลิ่นนมอ่อน ๆ และกลิ่นสบู่อยู่สายหนึ่ง”

ซือเจาเจาเงียบไปชั่วขณะ หลายวันมานี้เธอเคี้ยวลูกอมนมค่อนข้างเยอะจริง ๆ แล้วเธอก็อาบน้ำทุกวันจริง ๆ ด้วย ทว่าเธอกลับไม่เคยรู้สึกเลยว่าบนตัวเธอจะมีกลิ่นนมหรือกลิ่นสบู่อะไรกันนั่น หล่อนไม่ได้มีจมูกหมาจริง ๆ ใช่ไหม

“ของอะไรกัน ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่”

“แม่หนู เธอหน้าตาน่ารักขนาดนี้ ลูกอมนมพวกนี้ก็ถือเสียว่าเป็นของขวัญที่พี่สาวมอบให้เธอแล้วกัน!”

เมื่อจับความรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาร้าย สีหน้าของซือเจาเจาชะงักไปเล็กน้อย ในที่สุดก็ยอมรับของขวัญจากอีกฝ่าย หากเพียงแค่อีกฝ่ายมอบสิ่งของอย่างอื่นให้ เธอก็คงไม่รับไว้ ทว่าสิ่งที่อีกฝ่ายส่งให้ดันเป็นลูกอมนมยี่ห้อเซี่ยงไฮ้ที่หาซื้อได้ยากที่สุดนี่สิ!

แม้ในมิติของเธอจะมีลูกอมนมอยู่หลายห่อ แต่เมื่อเทียบกับความเร็วในการกินลูกอมของเธอแล้ว มันแทบไม่พอยาไส้เลยสักนิด!