กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เรื่องที่แม้แต่ผู้อำนวยการโรงงานโจวยังทำไม่ได้ เธอคิดว่าลุงใหญ่จอมเอาเปรียบของเธอจะทำได้งั้นเหรอ”
เฉินโบตั๋นสีหน้าพลันแข็งค้าง ถูกคำถามย้อนของอีกฝ่ายถามจนความมั่นใจพังทลาย ใช่สิ ผู้อำนวยการโรงงานโจวยังเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานของโรงงานอาหาร แต่ผลสุดท้ายโจวหมิงก็ยังถูกบีบจนทำได้เพียงลงชนบทไม่ใช่เหรอ!
แต่เธอพลันฉุกคิดขึ้นมาได้ ในเมื่อโจวหมิงสามารถลงชนบทเพื่อหลบภัยได้ เช่นนั้นเธอก็ทำได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ
คล้ายกับเดาได้ว่าเฉินโบตั๋นกำลังคิดอะไรกันอยู่ ซือเจาเจาจึงเอ่ยประโยคหนึ่งดักทางรอดที่เธอคิดไว้จนหมดสิ้น
“เหอะ เธอก็อย่าได้คิดจะลงชนบทไปที่หมู่บ้านตระกูลซูเลย เพราะอย่างไรเสียคนตระกูลหูก็สามารถทำให้คนที่อยู่ในฟาร์มเป่ย์ต้าฮวงตายได้อย่างง่ายดาย!”