ตอนที่ 8 กับข้าวเรียกน้ำย่อย

หลังจากมีความสามารถในการปกป้องตนเองแล้ว ซือเจาเจาไม่ได้ผยองลำพองใจแต่อย่างใด

อาศัยการมองเห็นในความมืดและสมรรถภาพทางกายระดับเหนือมนุษย์ เธอหลบเลี่ยงผู้คนทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย แอบลอบจากโรงพยาบาลประจำเมืองกลับมายังเขตบ้านพักพนักงานโรงงานเครื่องจักรหมายเลข 303

สำหรับโรงพยาบาลประจำเมือง เธอไม่คิดจะกลับไปอีกแล้ว ย่อมเป็นเพราะหลังกลืนกินโอสถบำรุงดวงจิตระดับสูงสุดและยาหลอมกายระดับสูงสุดเข้าไปแล้ว เธอเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเมื่อเทียบกับตอนกลางวัน บุคลากรทางการแพทย์กับคนในห้องพักผู้ป่วยเดียวกันไม่ได้ตาบอด ไม่แน่อาจจะคิดว่าเธอฆ่าตัวเธอในตอนกลางวันทิ้งแล้วสวมรอยมาแทนก็เป็นได้

อย่างไรเสียค่ารักษาพยาบาลตอนนอนโรงพยาบาลของเธอ ภายใต้การจับจ้องของหน่วยรักษาความปลอดภัยโรงพยาบาลประจำเมือง อู๋กุ้ยฟางก็ได้จ่ายให้อย่างว่าง่ายไปตั้งนานแล้ว