ตอนที่ 7 การผลัดเปลี่ยนกายา

โรงพยาบาลประจำเมืองฮาร์บิน ราตรีกาลเงียบสงัด

ซือเจาเจาลืมตาขึ้นอย่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรง กุมท้องที่หิวจนปวดเกร็งตามจิตสำนึก

ก่อนหน้านี้แค่ออกค่ารักษาพยาบาลกับค่าน้ำเกลือให้ซือเจาเจา อู๋กุ้ยฟางก็ชักสีหน้าบึ้งตึงโวยวายหาเรื่องอยู่นานสองนาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะให้เงินเธอกินข้าวเลย

แม้ในน้ำเกลือจะมีกลูโคสช่วยเสริมพลังงาน ทว่าการอดมื้อกินมื้อสะสมมาเนิ่นนานหลายปี ทำให้ซือเจาเจารู้สึกหิวจนตาลายแทบเป็นสีเขียว ถึงขั้นอยากจะแทะแขนตัวเองสักคำ ช่างน่ากลัวจริง ๆ

คือว่า ชาติก่อนแม้พ่อแม่จะเสียชีวิตไปทั้งคู่ เธอก็ไม่เคยต้องทนหิวท้องกิ่ว นึกไม่ถึงเลยว่าพอข้ามภพมากลับต้องหิวจนเวียนหัวตาลายแบบนี้

เมื่อเห็นว่าซือเจาเจาฟื้นขึ้นมาแล้วเอาแต่นั่งเหม่อ คนไข้และญาติในห้องพักผู้ป่วยเดียวกันต่างพากันแอบลอบมอง รู้สึกเพียงว่าเด็กสาวคนนี้ทั้งตัวเตี้ยผอมแห้งผิวคล้ำ สองตาไร้ประกาย ช่างน่าสงสารเกินธรรมดาจริง ๆ

ทว่าเมื่อรู้ว่าสองแม่ลูกอู๋กุ้ยฟางไม่ใช่คนที่จะไปตอแยด้วยได้ ต่อให้ในใจพวกเขาจะเวทนาสงสารซือเจาเจาเพียงใด ก็ไม่คิดจะเอ่ยปากพูดคุยกับเธอ ด้วยกลัวว่าจะนำพาความเดือดร้อนมาใส่ตัว