ตอนที่ 3 วาสนาพ่อลูกของเราสิ้นสุดแล้ว

กู้เว่ยตงอุ้มฟู่เป่าไว้ในอ้อมแขนแล้วพินิจดูอย่างละเอียด ตอนที่เธอหลงหายไปนั้นเพิ่งจะหนึ่งขวบครึ่ง ตอนนั้นเธอยังพูดไม่ได้เลย

โดยเฉพาะหลังจากที่ครั้งหนึ่งเธอมีไข้ ข้าน้อยก็ดูเซื่องซึมงุนงง ราวกับดวงจิตหลุดลอยไป เขากับถังเยว่เอ๋อต่างกังวลว่าเสี่ยวฟู่เป่าจะกลายเป็นคนโง่ ตอนนี้ดูแล้วก็คิดมากไปเอง

ฟู่เป่ากะพริบตาโต ใบหน้าเล็ก ๆ ดูเฉลียวฉลาดเป็นพิเศษ แก้มแดงปลั่งราวกับตุ๊กตาในภาพปีใหม่

กู้เว่ยตงเป็นชายฉกรรจ์อายุสามสิบกว่าปี แต่ก็อดที่จะแดงรอบดวงตาไม่ได้ “ถ้าแม่ของหนูเห็นหนูเป็นแบบนี้ ต้องดีใจแน่นอน”