ตอนที่ 2 นางคือฟู่เป่า

“อาจารย์ของหนู... จากไปแล้ว”

เสียงของฟู่เป่าอ่อนหวานนุ่มนวล เต็มไปด้วยความเศร้า

ใครที่ได้ยินเธอพูด ต่างก็อดเกิดความสงสารขึ้นมาไม่ได้

หลี่ตงพัวตบหลังเธอเบา ๆ

ฟู่เป่าเงยหน้าขึ้น กลับกลายเป็นปลอบหลี่ตงพัว “ลุงตงพัว ท่านอาจารย์บอกว่าไม่ต้องเศร้า ท่านแค่ไปอยู่อีกโลกหนึ่ง”

ช่างเป็นเด็กที่รู้ความจริง ๆ!

ย่าจางพอได้ยินว่าอาจารย์จากไปแล้วก็ดีใจ ยิ่งได้ใจ “สหายท่านนี้ ทำไมคุณถึงมาทำร้ายครอบครัวเรา? คนตายแล้วก็ไม่มีหลักฐาน จะอาศัยเพียงคำพูดฝ่ายเดียวของคุณแล้วยัดเยียดเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาให้เราได้อย่างไร”