กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 55 ให้หน้ามากไปแล้ว
ลู่เฉินวิ่งไปไม่รู้กี่ร้อยเมตร ถึงหยุดลงอย่างหอบหายใจ เขาหันกลับไปมองบ้านเย่ลั่วลั่วที่ไม่เห็นแม้แต่เงา แล้วถ่มน้ำลายอย่างแรง
ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนั้น วันนี้เขาต้องซ้อมสองพี่น้องคู่นี้ให้หนักแน่!
เขาเรียกรถเหาะกลับสถาบันการศึกษา ตลอดทางในใจลู่เฉินอัดอั้นด้วยโทสะที่ไม่มีที่ระบาย
ซ้ำรองคณบดียังส่งข้อความมา ให้เขาไปสำนักงานสักหน่อยในภายหลัง
หลังปรับสภาพจิตใจ ลู่เฉินจึงเดินมาถึงหน้าสำนักงานรองคณบดี “รองคณบดี ผมลู่เฉิน”
เสียงของโม่เหลยดังออกมาจากข้างใน “เข้ามา”
คราวนี้ลู่เฉินยิ่งกดดัน เขาพยายามสลัดความไม่พอใจของวันนี้ทิ้งไป ก่อนก้มหน้าเดินเข้าไปช้า ๆ “สวัสดีรองคณบดี สวัสดีนายน้อยโม่”