กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 231 ใกล้เป้าหมาย
วันที่สิบแปด
เหยาเหยาเปิดม่านรถม้าออกมองข้างนอกแวบหนึ่ง ภาพตรงหน้าแตกต่างจากครึ่งเดือนก่อนโดยสิ้นเชิง
ภูเขาหายไปแล้ว
ผืนดินเยือกแข็งและหญ้าแห้งสีเทาหมองแบบชายแดนเหนือหายไปหมด เปลี่ยนเป็นนาข้าวผืนแล้วผืนเล่า ในนามีต้นกล้าสีเขียวขจีปักอยู่ ผิวน้ำสะท้อนแสงท้องฟ้า
สองข้างทางเป็นบ้านหลังเตี้ย ๆ กำแพงขาวหลังคากระเบื้องดำ ชายคาเชิดมุม หน้าบ้านปลูกดอกไม้ที่เรียกชื่อไม่ได้
อากาศชื้น ไม่ใช่ความชื้นแบบชายแดนเหนือที่แห้งจนแตกเป็นรอย แต่เป็นความชื้นเปียก ๆ ที่เกาะติดผิวหนัง หายใจเข้าไปยังมีไอน้ำและกลิ่นหวานคาวของดินปนอยู่
จมูกของเหยาเหยาสูดสองที
กลิ่นนี้ทำให้นางรู้สึกแปลกหน้า