เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 220 เชลยที่ยังมีชีวิต
เสิ่นชิงเหอเย็บเข็มสุดท้ายเสร็จ ตัดด้ายทิ้ง แล้วพันแขนซ้ายของเหยาเหยาด้วยผ้าขาวสะอาดสามรอบ
“แผลไม่ลึก ไม่โดนกระดูกและเส้นเอ็นลมปราณ แต่เจ็ดวันนี้ห้ามโดนน้ำ ห้ามออกแรง”
เสิ่นชิงเหอเงยหน้ามองใบหน้าของเหยาเหยา เด็กคนนี้ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ส่งเสียงสักแอะ แม้แต่คิ้วก็ขมวดเพียงครั้งเดียวตอนที่เข็มทิ่มลง
เหยาเหยาก้มมองแขนของตนที่ถูกพันจนกลายเป็นหัวผักกาดขาว แล้วใช้นิ้วมือขวาจิ้ม ๆ ดู
“ท่านอาเสิ่น เหยาเหยายังจับทวนได้หรือไม่”
มุมปากของเสิ่นชิงเหอกระตุกหนึ่งที
“เจ้าคิดก่อนเถิดว่าจะจับตะเกียบอย่างไร”
เหยาเหยาขานรับอือหนึ่งที กระโดดลงจากขอบเตียง สวมรองเท้าลาก ๆ เดินออกไปข้างนอก
จี้เป่ยเฉินยืนอยู่หน้าประตูกระโจมแพทย์เต็มหนึ่งเค่อโดยไม่ขยับเขยื้อน เงาหลังราวกับเสาเหล็กตอกติดอยู่ตรงนั้น