เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 166 จี้เป่ยเฉินฝึกเหยาเหยา
เหยาเหยาได้จับทวนตระกูลจี้เป็นครั้งแรกในยามอรุณยามหนึ่ง
ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ ในลานฝึกทหารไม่มีผู้ใดอยู่ ตอนที่จี้เป่ยเฉินดึงนางออกมาจากผ้าห่มนั้น นางยังมึนงงอยู่ แก้มทั้งสองข้างยังมีรอยย่นจากหมอนประทับอยู่
“ท่านพ่อ ฟ้ายังมืดอยู่เลย”
“ฝึกยุทธ์ต้องรีบแต่เช้า” จี้เป่ยเฉินปักทวนยาวที่ถูกทำให้สั้นลงเล่มหนึ่งลงตรงหน้านาง “เล่มนี้พ่อให้ช่างตีเหล็กหลิวเหลาให้ตามขนาดตัวของเจ้า หกฉื่อสองชุ่น ด้ามไม้ไป๋ล่า หัวทวนลับจนทื่อ แทงไม่ตายคน แต่ทิ่มแล้วเขียวช้ำได้”
เหยาเหยารับมาถือแล้วชั่งน้ำหนักดู
เบาไป
เทียบกับอาวุธทุกเล่มที่นางเคยใช้ในชาติก่อนแล้วเบากว่ามากนัก แต่สำหรับร่างสี่ขวบกลับพอดีเสียเหลือเกิน นางหมุนทวนในฝ่ามือหนึ่งรอบ ลองหาจุดศูนย์ถ่วง
จี้เป่ยเฉินมองวิธีจับทวนของนาง ไม่ส่งเสียง
เปลี่ยนเป็นเด็กสี่ขวบปกติที่ได้ไม้ยาวกว่าตัวเองสองเท่ามาถือ ปฏิกิริยาแรกคือคว้าไว้ฟันเล่นอย่างกับไม้ฟืน เหยาเหยาไม่ใช่เช่นนั้น นางหาจุดศูนย์ถ่วงก่อน จากนั้นลองมุมหมุน สุดท้ายปรับระยะการจับ