กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 19 พ่อลูกอยู่ร่วมกัน
แสงเงาของคบเพลิงสั่นไหวอยู่ในกระโจมใหญ่ สาดส่องเอกสารบนโต๊ะราชการทหารให้สว่างวาบสลับมืดมิด
จี้เป่ยเฉินยกพู่กันขึ้นลงความราชการทหาร เอกสารบนโต๊ะกองสูงเสียจนทอดเงาของเขายาวออกไปด้านหลัง
จี้เหยาเหยานั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยข้าง ๆ สองเท้าน้อยแกว่งไปมา ค้ำคางจ้องถ่านไฟในชามไฟ
ในกระโจมเงียบจนเหลือเพียงเสียงปลายพู่กันครูดผ่านผิวกระดาษแผ่วเบา กับเสียงประกายไฟแตกกระจายดังเปรี๊ยะ ๆ
แม่หนูคนนี้ไม่เอะอะไม่โวยวาย บางครั้งก็หยิบกิ่งไม้เล็ก ๆ ขึ้นมาเขี่ยถ่านไฟ
จี้เป่ยเฉินวางพู่กันลง ยกตามองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ถูกแสงไฟเผาจนแดงผ่าว
เด็กอายุ 3 ขวบ ในยามนี้ควรจะงอแงให้คนปลอบไปนานแล้ว
แต่นางกลับนั่งนิ่งอยู่ได้ครึ่งชั่วยาม ไม่มีแม้เสียงครางสักแอะ
“เหยาเหยา”