กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 397 ฉันคนผิดแล้ว ข้าชื่อโหมวเฉวียน
“เคร้ง——”
เสียงกังวานแหลมสูงและหนักแน่นปนเสียงโลหะ ดังก้องไปทั่วเขตหมอกหนาอย่างเต็มที่
เหมือนใบมีดยักษ์ขูดผ่านหินกับโลหะ หรือไม่ก็เหมือนอสูรตัวหนึ่งที่กำลังคำรามเฮือกสุดท้าย
เสียงนั้นมันสั่นสะเทือนเข้าไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณมนุษย์เลย!
พูดตามตรงคือไม่ไพเราะเท่าไหร่...
แต่นี่ก็เป็นท่วงทำนองที่ซาบซึ้งที่สุดที่เฉินอวี้เหยียนเพิ่งได้ยินมาเหมือนกัน!
ระฆัง...แตกแล้ว!
ระฆังทองที่ครอบตัวพระเหลียวหวังไว้ทั้งตัว ระฆังที่ขนาดเต่าส่วยยังต้องใช้แรงชนสุดตัวถึงจะทำลายได้แบบฉิวเฉียด! เจอเจ้าจิงซินแค่ชี้นิ้วเบา ๆ ทีเดียว ก็สลายหายไปหมดเลย!