กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 เดินอยู่บนซากปรักหักพังที่ชื่อดาวน้ำเงิน พลางถอนหายใจกับสิ่งที่พวกเราเคยเจอ
“ต๊อง!~~~~~”
เสียงระฆังที่ยืดยาวต่อเนื่องก้องอยู่ในหูของคนคนเดียวกับสัตว์ทั้งฝูง
มองหน้ากันไปมา ไม่มีใครพูดขึ้นก่อน
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงระฆังก็หยุดลง
เฉินอวี้เหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก พูดช้าๆ ว่า “ในเขตหมอกหนาแบบนี้ มันจะมีเสียงระฆังดังขึ้นได้ยังไงกัน..”
เจ้าสองลุกขึ้นจากเงา “จะเป็นไปได้ไหมว่ายังมีคนเป็นๆ อยู่?”
“ไม่น่าได้มั้ง..”
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่สิ่งแรกที่เฉินอวี้เหยียนนึกถึงก็คือตี๋ซิน
ชาวพื้นเมืองแดนมรณะในตำนานคนนั้น..