กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกม่วง
“เจ้าเอาใจใส่ข้าอะไรเล่า? ข้าออกไปตามหาเสวี่ยเอ๋อร์จนทั่วแล้วกลับมา เจ้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำ!”
ฮุ่ยเหนียงได้ยินเช่นนั้นก็มีสีหน้างุนงง
นางหวังแค่นเสียงพลางเหลือบมองนางอย่างเย็นชา “เจ้าคงลืมไปแล้วกระมัง ตอนที่พวกเราเรียกเจ้าให้ออกไปตามหาคนด้วยกันเมื่อครู่ เจ้าแสร้งตายว่าอย่างไร?”
เมื่อได้รับการเตือนจากนางหวัง ฮุ่ยเหนียงจึงนึกขึ้นได้
ก่อนหน้านี้ ตอนที่นางหวังกับฮูหยินข้าผู้เฒ่ากู้เรียกนางให้ออกไปตามหาคนด้วยกัน นางก็พึมพำว่าตนเหนื่อยเกินไป รออีกสักพักค่อยออกไปหา
เมื่อนึกถึงคำพูดของตนเอง ใบหน้าของฮุ่ยเหนียงก็แดงก่ำด้วยความอับอาย