กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 ชาติหน้าขอเป็นบิดา
ในห้องสรงน้ำ ไอร้อนคละคลุ้ง
อู๋ซูเหนียนแช่ร่างทั้งตัวในน้ำร้อน แขนสองข้างผอมกร่องไร้เรี่ยวแรง พาดอยู่บนขอบถังไม้
เบื้องหลัง โจวเหย่สอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมของเขา แล้วค่อย ๆ ขยำอย่างนุ่มนวล
“อาเหย่ ตอนนี้ข้าแก่และขี้เหร่แล้วใช่ไหม”
“มิได้รังเกียจ”
เสียงค่อยเบาลง โจวเหย่เว้นจังหวะครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “สิ่งเดียวที่ข้ารังเกียจเจ้า คือตอนเจ้าเจ็บ เจ้าไม่เคยร้องบอกว่าเจ็บ”
อู๋ซูเหนียนหัวเราะ “เรื่องแค่นี้ยังให้เจ้ามองออกอีกหรือ”
“อู๋ซูเหนียน ข้าอยู่ข้างกายเจ้ามาตั้งแต่อายุหกขวบ เจ้ากระพริบตาแค่ครั้งเดียว ข้าก็รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่”
“ใช่ บิดาข้าแต่ก่อนพูดเสมอว่า สายตาของอาเหย่แหลมที่สุด”