ตอนที่ 471 ความว่างเปล่าแห่งความไร้

ตอนที่ 471 ความว่างเปล่าแห่งความไร้

แต่เรื่องนี้พวกตนจะมีปัญญาทำอะไรได้ ก็ได้แต่เฝ้ารอเท่านั้น

ได้ชัยชนะกลับมาอย่างนั้นหรือ

นับว่ามีชัยกลับมาได้ที่ไหนกัน

ยามเผชิญหน้ากับสายตาที่เฝ้ารอ คำถามไถ่ และเสียงร่ำไห้เพราะคนในครอบครัวจากไปของคนทั้งแผ่นดิน ทุกอย่างล้วนเสียดแทงลงกลางใจราวกับคมมีดกรีดลึก

ความรู้สึกแบบนี้ทรมานยิ่งกว่าการตายในสมรภูมิเสียอีก

จ้าวฉิงชางมองคนกลุ่มนี้ที่บาดเจ็บเต็มตัวและแทบจะพังทลายลงมา น้ำตาก็รื้นขึ้นมาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว

เขาเพียงตบไหล่ไป๋หลี่เจิงเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า “เรื่องทั้งหมดยังไม่จบสิ้น มันต้องผ่านพ้นไปได้แน่นอน มันต้องเป็นอย่างนั้น”