กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 393 สามปี
พอมองดูหนิงหย่วนในสภาพที่ผอมแห้งราวกับศพแห้ง โม่โหรวก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน!
นางยู่ปากพูดว่า “เจ้าคนทื่อ ทำตัวเองจนกลายเป็นแบบนี้ได้นะ!”
“ทำเอาข้าอยากจะหอมแก้มเจ้าสักฟอด ยังไม่รู้จะก้มลงตรงไหนเลย รู้ตัวบ้างไหมเนี่ย?”
“วันหน้าถ้าเจ้ากลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ข้าจะไม่ชอบเจ้าแล้วจริงๆ ด้วย ขอบอกไว้ก่อนเลย!”
ปรากฏว่าบนใบหน้าที่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกของหนิงหย่วนกลับกระตุกขึ้นมาเบาๆ!
ถึงกับเผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ แม้จะแผ่วเบามาก แต่ก็ยังถูกโม่โหรวสังเกตเห็นจนได้!
ใบหน้าของนางจึงเปี่ยมไปด้วยความดีใจระคนประหลาดใจอย่างยิ่ง!
“เจ้าได้ยินที่ข้าพูดใช่ไหม?”
“ดีจังเลย! ข้ารู้อยู่แล้วเชียวว่าเจ้าต้องได้ยิน!”