ตอนที่ 173 ท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำมีมรรคา ไม่เข้าสู่แดนโลกีย์ย่อมสุขสำราญ

ตอนที่ 173 ท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำมีมรรคา ไม่เข้าสู่แดนโลกีย์ย่อมสุขสำราญ

หนิงหย่วนพูดว่า “ข้ามีเพื่อนคนหนึ่งเคยบอกข้าไว้ว่า การชอบใครสักคนน่ะ ก่อนจะได้เจอคนผู้นั้น ย่อมไม่รู้ว่าความรักคืออะไร แต่พอคลาดกันไปแล้ว ยิ่งไม่รู้เสียยิ่งกว่าเก่าว่าความรักคืออะไร”

“ข้าว่านี่แหละคือความชอบแล้ว ในเมื่อท่านชอบนางขนาดนี้ แล้วจะลืมหน้าตานางไปได้อย่างไร? ที่นึกไม่ออก นั่นก็แปลว่าท่านยังชอบนางไม่มากพอ!”

ฝูซูยิ้ม พลางมองแผ่นหลังที่หันมองมาในภาพวาดแล้วพึมพำ “ยังชอบไม่พออย่างนั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะชอบต่อไปเรื่อยๆ สักวันหนึ่งย่อมต้องนึกหน้าตานางออกแน่ ถึงตอนนั้นค่อยวาดดวงหน้าเพิ่มให้นาง...”