กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 74 ไม่ใช่คนเลยสักนิด
ฝนด้านนอกวัดร้างยิ่งตกก็ยิ่งหนัก พวกชายฉกรรจ์ง่วนอยู่ตั้งนานสองนานก็ยังก่อไฟไม่ติด ฟืนเปียกชุ่มไปหมด ลมหนาวพัดผ่าน พาเอากลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อย่างลอยมาด้วย
ในวัดมีเสียงฟันกระทบกันดังกรอดๆ ชายฉกรรจ์หลายคนอดไม่ได้ที่จะเหล่มองหมูป่าสีเหลืองทองพลางลอบกลืนน้ำลาย...
หนิงหย่วนจึงลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ถ้าพวกพี่ชายไม่รังเกียจ มาร่วมวงกินด้วยกันดีไหม ข้ากับน้องสาวกินไม่หมดหรอก ทิ้งไปก็น่าเสียดายแย่”
ชายหน้าเหลืองมีสีหน้าลังเล ด้วยไม่รู้ที่มาที่ไปของหนิงหย่วน แต่พี่น้องหลายคนวิ่งวุ่นในป่ามาหลายวัน ทั้งเหนื่อยทั้งหิว สุดท้ายก็ทานทนต่อสิ่งล่อใจไม่ไหว...
ชายฉกรรจ์ทั้งเจ็ดคนจึงขยับเข้ามาล้อมวงแบ่งกันกิน พอได้คุยกันก็เริ่มสนิทสนมคุ้นเคยขึ้นมาก