กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“จาวจาว……”
ฮูหยินโหวเห็นจาวจาวกำลังจะจากไปก็รีบไล่ตามขึ้นไป “จาวจาว วันนี้……วันนี้เป็นวันเกิดของเจ้านะ เจ้า เจ้าใช้ชีวิตได้สุขสบายดีหรือไม่”
“ย่อมต้องดียิ่งเป็นแน่ บัดนี้ฟ้าหนาวแล้ว เจ้าจำไว้ว่าต้องสวมเสื้อผ้าเพิ่มอีกสักหน่อย จำไว้……จำไว้……”
นางยังอยากจะเอ่ยอะไรกันต่อ
จาวจาวหันกลับมา จ้องมองนางอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งสีหน้าอื่นใด “ฮูหยินโหว……ไม่สิ หวังซื่อ”
ได้ยินเช่นนั้น หญิงวัยกลางคนที่แก่ชราไปนานแล้วก็ก้มหน้าลง ละอายใจจนเอ่ยไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ
แต่นางกลับยังได้ยินจาวจาวเอ่ยขึ้นอีกว่า “เมื่อครู่นี้เจ้าอาศัยสถานะใด อาศัยจุดยืนใด และอาศัยคุณสมบัติอะไรกัน……มาห่วงใยข้า”
ห่วงใย……
จริงสินะ
หวังซื่อขอบตาร้อนผ่าว นางถึงเพิ่งจะได้สติกลับมา