เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจ้าศาลาชะงักฝีเท้า หันกลับมามองนางอย่างเย็นชา “เจ้ารู้จักข้าหรือ”
“ข้า...” เถาเยาเพิ่งมีจิตสำนึกว่าตนเองหลุดปาก นางไม่มีทางรู้จักอีกฝ่ายได้เลย
สมองของนางแล่นเร็วรี่ รีบหาทางแก้ต่าง “อันที่จริงข้ามิได้คุ้นเคยกับท่านเท่าใดนัก แต่ข้า... ข้าเคยได้ยินเรื่องเล่าขานของท่านเจ้าค่ะ!”
“เมื่อครู่ข้าได้ยินผู้คนบนถนนสนทนากัน ว่าเจ้าศาลากลไกพันแปรจะปรากฏตัวที่นครหลวงในวันนี้ ข้าเห็นท่านมีท่วงท่าสง่างามเหนือธรรมดาองอาจผึ่งผาย จึงได้คาดเดาอย่างอาจหาญ... มิคาดคิดเลยว่า จะเป็นท่านจริง ๆ!”
นางเอ่ยพลางแสดงสีหน้า “เลื่อมใสระคนยินดีระคนประหลาดใจ” การแสดงนับว่าชำนาญถึงขั้นสุดยอด
ทว่า เจ้าศาลากลับเพียงมองนางอย่างเงียบงัน แววตาไร้ซึ่งระลอกคลื่นใด ๆ ตรงกันข้ามกลับแฝงความหยั่งเชิงอยู่สายหนึ่ง
นังหนูนี่ ช่างเล่นละครเก่งกว่าที่นางคิดไว้เสียอีก
“เจ้ามาหาข้า มีธุระอันใด” เจ้าศาลาเอ่ยสั้นกระชับได้ใจความ