เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เขาชี้ไปยังค้อนเหล็กเล็กสูงครึ่งตัวคนที่อยู่ด้านข้าง “หากเจ้ายกค้อนอันนั้นขึ้นมาได้ แล้วกวัดแกว่งติดต่อกัน 100 ครั้ง ข้าก็จะรับเจ้าเป็นศิษย์ในนาม”
ในสายตาของเขา นี่เป็นภารกิจที่ไม่มีทางทำให้สำเร็จได้อย่างสิ้นเชิง
ค้อนเหล็กเล็กอันนั้น อย่างน้อย ๆ ก็หนักสิบกว่าจิน อย่าว่าแต่เด็กหญิงอายุเจ็ดขวบคนหนึ่งเลย ต่อให้เป็นบุรุษวัยฉกรรจ์ หากกวัดแกว่งติดต่อกัน 100 ครั้ง ก็คงเหนื่อยแทบขาดใจตาย
ทว่า ภาพเหตุการณ์ถัดมา กลับทำให้อาจารย์หวังตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
เห็นเพียงอาหลีเดินไปเบื้องหน้าค้อนเหล็กอันนั้น สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครา ใช้ท่วงท่าที่ได้มาตรฐานยิ่งยวด กุมด้ามค้อนด้วยสองมือ แล้วส่งเสียงร้องอันไพเราะออกมาคำหนึ่ง ถึงกับยกค้อนเหล็กอันนั้นขึ้นมาได้จริง ๆ!
แม้ร่างของนางจะสั่นเทาเล็กน้อยเพราะออกแรง ใบหน้าเล็ก ๆ ก็แดงก่ำเพราะกลั้นหายใจ แต่นางก็ยกมันขึ้นมาได้อย่างแท้จริง!
“หนึ่ง!”
นางกัดฟัน ใช้เรี่ยวแรงทั่วร่างจนหมดสิ้น หวดค้อนเหล็กลงมา ทุบลงบนทั่งเหล็กอย่างหนักหน่วง ส่งเสียงดังกึกก้องกังวานใสออกมาคราหนึ่ง
“สอง!”
“สาม!”