กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ความระแวงแคลงใจของเสด็จพ่อ ความแข็งกร้าวของเฮ่ออวี่ชวน ทั้งยังมียุทธภัณฑ์รูปแบบใหม่อันยากหยั่งถึงของทูตแคว้นหลานนั่นอีก…
แต่ละเรื่องล้วนประดุจขุนเขาใหญ่โต ทับถมจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก
ในเวลานั้นเอง สายลมกรุ่นกลิ่นหอมจาง ๆ ก็พัดโชยเข้ามา
มือน้อย ๆ คู่งามอันนุ่มนิ่มประหนึ่งไร้กระดูก วางทาบลงบนหัวไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา แล้วเริ่มบีบนวดด้วยน้ำหนักกำลังพอดี
“ท่านอ๋อง ยังทรงกลัดกลุ้มกับเรื่องในท้องพระโรงอยู่อีกหรือเพคะ”
เป็นเสียงของเถาเยา
องค์รัชทายาทมิได้ลืมตาขึ้น เพียงส่งเสียง “อืม” ในลำคอคำหนึ่ง
เถาเยาเดินอ้อมมายังเบื้องหน้าของเขา ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง แหงนดวงหน้าเล็กอันน่าทะนุถนอมขึ้น กล่าวปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า “ท่านอ๋องมิต้องกังวลพระทัยไปหรอกเพคะ คนพวกนั้นก็เป็นได้แค่วงศ์วานตัวตลก ได้ใจเพียงชั่วประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้น ในใจของเถาเยาแล้ว ท่านอ๋องคือบุรุษที่เก่งกาจที่สุดใต้หล้านี้ คือบุตรสวรรค์มังกรแท้ในวันข้างหน้าเพคะ”
“จวนอ๋องจิ้นจะกำเริบเสิบสานอย่างไร สุดท้ายก็เป็นได้แค่ข้ารับใช้ ไม่มีทางพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้หรอกเพคะ”
นางเอ่ยไปพลาง ทุบนวดขาให้แก่องค์รัชทายาทไปพลาง ท่าทางอ่อนโยนเอาอกเอาใจเช่นนั้น ทำให้องค์รัชทายาททรงพระสำราญใจเป็นอย่างยิ่ง