ตอนที่ 192 การยอมปล่อยของเจ้าก็คือการทำร้าย

นางพยายามใช้ “ความผูกพันทางสายเลือด” และ “ตระกูล” มาบีบคั้นทางศีลธรรมต่อเซิ่งหมิงชิง เพื่อให้เขามายืนอยู่ข้างตน แย่งชิงเห็ดหลินจือวิญญาณกลับคืนมาต่อหน้าธารกำนัล และเหยียบย่ำฉีกหน้าจาวจาวอย่างสาสม

ทว่า ปฏิกิริยาของเซิ่งหมิงชิงกลับผิดไปจากที่นางคาดคิดไว้โดยสิ้นเชิง

เมื่อเผชิญหน้ากับการตัดพ้อร่ำไห้จนน้ำตานองหน้าของนาง เซิ่งหมิงชิงเพียงขมวดคิ้ว จากนั้นก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างแนบเนียนประหนึ่งหลบหลีกสิ่งสกปรกโสมม หลบพ้นมือที่นางยื่นเข้ามาหา

เขาเอียงคอ ใช้สายตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์ทว่าเต็มไปด้วยความกังขาจับจ้องสำรวจเถาเยา ราวกับกำลังศึกษาดูสิ่งมีชีวิตประหลาดพรรค์ใดอยู่

จากนั้นเขาก็เอ่ยปาก

น้ำเสียงของเขาราบเรียบยิ่งนัก ยึดตามความเป็นจริง ไม่เจือปนอารมณ์ความรู้สึกแม้แต่เสี้ยวเดียว

“คุณหนูท่านนี้ ข้ารู้จักเจ้าด้วยหรือ”

เสียงร่ำไห้ของเถาเยาพลันหยุดชะงักลงทันใด

“อีกอย่าง” เซิ่งหมิงชิงยังคงใช้น้ำเสียงกระจ่างใสคู่นั้น กล่าวถ้อยคำที่เชือดเฉือนทำร้ายจิตใจที่สุดออกมา “ท่าทางของเจ้าเมื่อครู่ ชัดเจนว่าอยากให้บุรุษที่ชื่อจ้าวซิงหัวผู้นั้นเป็นฝ่ายชนะ ย่อมต้องเป็นสหายกับเขา”

“ยามนี้เขาไม่ได้ชนะ เจ้ากลับทิ้งเขาแล้วมาหาข้าผู้ซึ่งชนะการประลองเนี่ยนะ”