ตอนที่ 189 ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้รู้ว่านางคือใคร

จ้าวซิงหัวยืนไพล่มือ เสื้อสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ สีหน้าเย็นชายิ่งกว่าทิวทัศน์ภูเขาหิมะด้านหลังเขาเสียอีกสามส่วน เขาไม่แม้แต่จะปรายตาตรง ๆ มองเถาเยา สายตาเพียงทอดมองผิวน้ำในทะเลสาบอันไกลโพ้นอย่างเฉยชา

“ใบหน้าของเจ้า ข้ารักษาให้ไม่ได้” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกแม้แต่น้อย “หรือจะพูดว่า ไม่อยากรักษาก็ได้”

เขาเห็นธาตุแท้ของเถาเยาแต่เนิ่น ๆ แล้ว ย่อมไม่มีความรู้สึกที่ดีให้แก่สตรีใจคอชั่วร้ายที่ก่อความวุ่นวายในเมืองลู่เฉิงผู้นี้แม้เพียงครึ่งส่วน

“ทำไมกัน” สีหน้าของเถาเยาพลันซีดเผือดลงในชั่วพริบตา น้ำเสียงพลอยแหลมสูงขึ้นเล็กน้อย

“พี่ชายจ้าว ข้าคือเถาเยานะเจ้าคะ... ครานั้นข้าช่วยชีวิตท่านไว้ไม่ใช่หรือ ท่านยังโกรธข้าเรื่องที่เมืองลู่เฉิงอยู่หรือไม่ ขะ... ข้าขออภัยต่อท่านได้นะเจ้าคะ!”

ในที่สุดจ้าวซิงหัวก็ดึงสายตากลับมา นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นกวาดมองนางอย่างเฉยชาแวบหนึ่ง ความรังเกียจในแววตามิได้ปิดบังไว้เลย

“คำขออภัยของเจ้า ไร้ค่าสิ้นดี”

ครั้นกล่าวจบ เขาก็ไม่อยากพัวพันกับคนผู้นี้อีก หันกายหมายจะจากไป

เถาเยามองแผ่นหลังอันเด็ดเดี่ยวของเขา การเสแสร้งและการอ้อนวอนทั้งหมดพลันพังทลายลงในชั่วพริบตานี้